Tres, dous, un… reemprendeeeeeer voo!!

con No hay comentarios

En pouco máis de 50 días escribimos outro futuro, con ollos de corentena

Hai cincuenta días comezou así, de súpeto, un tempo de reflexión nun confinamento obrigado para a maioría, e agora estamos nunha longa conta atrás, que pode durar outro tanto, e que deixa claro que a paciencia é unha gran virtude en tempos revoltos, mentres tentamos dar esquinazo ó coronavirus.

Está a ser tempo de novos pensamentos, vellas e novas cancións, novas palabras e con novos usos, tempo de memoria, de balanzo, de respirar fondo para retomar a vida, non tal como a coñecemos, senon diferente… tampouco esto é novo, pero agora é obrigado.

Vivimos neste mes e medio tempos de confusión, inconsciencia, toxinformación, bulocracia, infodemia, teleformación, videochamadas, «memes» resultóns, debates furibundos en redes sobre educación, política, adaptación, fenda dixital, fotografía … e toca agora o novo futuro, a co-gobernanza, co-laboración e, tamén como antes, moita moita comunicación, en calqueira das súas variantes, ou todas á vez.

Retomamos, neste blogue, as historias de ideas extraordinarias locais, para contar unha máis, a máis colectiva das contadas até agora, cecais só comparable a narración dunha guerra.

Imos contar unha das historias desta nova Guerra Mundial, contra o virus, extraordinaria porque nunca antes coñecimos en carne propia algo tan semellante a guerra d@s nos@s avós/as. Protagonizar esta historia pode acercarnos a el@s.

A nosa guerra vírica e a súa guerra fratricida comparten medos (a morrer, a enfermar, a desatender todo aquelo que cuidábamos, a quedar sen diñeiro), incertidume das mil rutinas interrumpidas sen previo aviso, ansiedade de ter 24 horas de tempo en bucle para atender as necesidades de comer e durmir… e quen sabe que máis.

A nosa é moito máis breve, pero igual que naquela guerra, da que aínda quedan testemuñas nas familias, nesta tamén aprendemos a crear novas rutinas, inventar novas experiencias, retomar as deixadas por falta de tempo… ou descubrir esas que facían outr@s por nós.

Atopamos nestes días a calma, medrosa, incerta, ansiosa… pero tamén a creativa, a que nos permite pensar no futuro, medindo xa o que poderemos facer ou deixando voar o maxín a soños incumplidos que igual agora son posibles…

Pasamos tempo cada día na procura de información e de un «xa pasou, xa pasou todo», que nos convenza de que todo foi un pesadelo curto, reversible…pero eso non chegou.

As persoas que seguiron co seu traballo afrontaron novos retos impensables antes, e as que ficamos na casa vivimos días que, dende xa, serán nexo entre nós. Para @s confinad@s durante 50 días, semiconfinad@s despois, será fácil comprendernos pois vivimos por separado unha experiencia intensa e común.

Tod@s percorremos a ponte de 50 días, e agora que estamos a punto de chegar á outra beira, irémonos atopando, e botando contas dos seres humanos que nos faltan, que tamén son moit@s.

Hoxe, neste blogue contamos a historia da travesía desa ponte… entre o tempo pre- e o pos- pandemia. Millóns de persoas fixemos ese camiño, aínda que non puidemos vernos nel.

En 50 fotografías tomadas con un teléfono móvil na casa, dende a fiestra ou de camiño a unha tenda, algunha haberá que conte a túa historia tamén… eso agardamos… e pode ser un caderno máis desa viaxe común.

Como foi a túa «cincontena» de confinamento? Parécese a algunha destas imaxes?

(galería con fotografías e texto publicadas, casi todas, antes en «Historias» de Instagram)

Dejar un comentario